BB King: bluesowy król gitary, zdobywca Grammy

0

Riley B. King, znany światu jako B.B. King, to postać monumentalna w historii muzyki bluesowej. Urodzony 16 września 1925 roku, na przestrzeni dekad stał się niekwestionowanym „Królem Bluesa”, którego unikalny styl gry na gitarze elektrycznej na zawsze zmienił oblicze tego gatunku. Jego kariera, naznaczona niezwykłą etyką pracy, zaowocowała tysiącami koncertów i milionami sprzedanych płyt, a jego legendarny instrument, nazwany „Lucille”, stał się symbolem jego artystycznej duszy. B.B. King zmarł 14 maja 2015 roku w wieku 89 lat, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które nadal inspiruje kolejne pokolenia muzyków i słuchaczy na całym świecie.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na 14 maja 2015 roku miał 89 lat.
• Żona/Mąż: (Brak informacji w tekście)
• Dzieci: (Brak informacji w tekście)
• Zawód: Gitarzysta bluesowy, wokalista.
• Główne osiągnięcie: Uznany za jednego z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych gitarzystów bluesowych w historii, „Król Bluesa”.

Podstawowe informacje o B.B. Kingu

Prawdziwe nazwisko, pochodzenie i daty

Riley B. King, powszechnie znany jako B.B. King, urodził się 16 września 1925 roku na plantacji bawełny Bear Creek w Berclair, niedaleko Itta Bena w stanie Mississippi. Był synem Alberta i Nory Elli King, którzy pracowali jako dzierżawcy rolni. Artysta zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada, w wieku 89 lat, do niemal samego końca pozostając aktywnym zawodowo.

Pseudonim artystyczny i tytuł „Króla Bluesa”

Znany na całym świecie jako B.B. King, swój charakterystyczny przydomek wypracował podczas pracy w radiu WDIA w Memphis. Początkowo nazywano go „Beale Street Blues Boy”, skracając później do „Blues Boy”, a ostatecznie do ikonicznego „B.B.”. Przez dekady, dzięki swojemu wkładowi w rozwój muzyki, był powszechnie uznawany za jednego z najbardziej wpływowych muzyków bluesowych w historii, co przyniosło mu niekwestionowany tytuł „The King of the Blues”. Jest również zaliczany do grona tzw. „Trzech Króli Bluesowej Gitary”, obok takich legend jak Albert King i Freddie King.

Długowieczność i okoliczności śmierci

B.B. King przeżył 89 lat, zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada. Jego życie i kariera były niezwykle długie i owocne. Do niemal samego końca pozostawał aktywny zawodowo, co świadczy o jego pasji i oddaniu muzyce. Jego ostatni publiczny występ miał miejsce jesienią 2014 roku, co stanowiło symboliczne zakończenie jego wieloletniej obecności na scenie.

Rodzina i życie prywatne B.B. Kinga

Trudne dzieciństwo i wychowanie

Dzieciństwo Riley’ego B. Kinga było naznaczone trudnościami. Gdy miał zaledwie cztery lata, jego matka opuściła ojca, by związać się z innym mężczyzną. Wychowaniem młodego Riley’ego zajęła się babcia ze strony matki, Elnora Farr. Dorastał w miejscowościach Kilmichael oraz Lexington w stanie Mississippi, miejscach, które ukształtowały jego wczesne lata.

Młodość i praca przed karierą

W młodości King przeprowadził się do Indianola, miasta, które zaczął uważać za swój dom. Zanim osiągnął sukces na scenie muzycznej, musiał ciężko pracować fizycznie. Pracował między innymi przy odziarniarka bawełny (cotton gin) i jako kierowca traktora, zdobywając cenne doświadczenia życiowe, które później wpłynęły na jego twórczość.

Służba wojskowa

Podczas II wojny światowej B.B. King odbywał służbę wojskową w armii Stanów Zjednoczonych. Jednak jego wojskowa kariera nie trwała długo. Został zwolniony ze służby, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”. Jego duże doświadczenie w prowadzeniu traktorów było wówczas postrzegane jako cenny zasób.

Wpływ kuzyna na karierę

Kluczowym momentem w rozwoju kariery młodego Riley’ego był rok 1946, kiedy to udał się do Memphis, aby odwiedzić swojego kuzyna, Bukka White’a. White był już wówczas uznanym muzykiem bluesowym. Gościł młodego Kinga u siebie przez dziesięć miesięcy, co okazało się nieocenionym wsparciem. Ten okres pozwolił Kingowi na lepsze przygotowanie się do profesjonalnej kariery muzycznej, zdobycie wiedzy i doświadczenia.

Kariera muzyczna B.B. Kinga

Początki muzyczne i pierwsze inspiracje

Pierwsze kroki w świecie muzyki B.B. King stawiał w chórze gospel działającym przy Elkhorn Baptist Church w Kilmichael. Szczególnie fascynował go kościół zielonoświątkowy ze względu na jego bogactwo muzyczne. To właśnie tamtejszy pastor, który grał na gitarze Sears Roebuck Silvertone, nauczył młodego Riley’ego pierwszych trzech akordów, otwierając mu drzwi do świata gitary.

Zakup pierwszej gitary

Swoją pierwszą, prawdziwą gitarę B.B. King nabył dzięki pomocy swojego pracodawcy, Flake’a Cartledge’a. Cartledge kupił mu instrument za kwotę 15 dolarów, która następnie była potrącana z pensji Kinga przez kolejne dwa miesiące. Był to ważny krok w jego rozwoju jako muzyka, symboliczny początek drogi do sławy.

Przełom radiowy i inspiracja T-Bone Walkerem

Kariera B.B. Kinga nabierała tempa od występów w lokalnych juke jointach oraz na antenach stacji radiowych, takich jak WGRM i WDIA. Prawdziwym przełomem okazało się jednak usłyszenie gry T-Bone Walkera, jednego z pionierów bluesa elektrycznego. King wielokrotnie wspominał, że po usłyszeniu jego gry wiedział, że „musi” posiadać gitarę elektryczną, co zdeterminowało jego dalszą ścieżkę artystyczną.

Niesamowita etyka pracy i liczba koncertów

B.B. King był znany z niezwykłej etyki pracy. Przez większość swojej kariery grał średnio ponad 200 koncertów rocznie, nawet po przekroczeniu 70. roku życia. Jego zaangażowanie było imponujące – rekordowy pod tym względem był rok 1956, w którym wystąpił na aż 342 pokazach. Ta tytaniczna praca pozwoliła mu dotrzeć do milionów fanów na całym świecie.

Unikalny styl gry

B.B. King wniósł do muzyki bluesowej wyrafinowany styl solowy, który stał się jego znakiem rozpoznawczym. Charakteryzował się on płynnym podciąganiem strun (string bending), lśniącym, wyrazistym wibrato oraz precyzyjną techniką staccato. Jego innowacyjne podejście do gry na gitarze elektrycznej zostało docenione przez krytyków – AllMusic uznało go za najważniejszego gitarzystę elektrycznego drugiej połowy XX wieku.

Współpraca z gigantami i nowymi pokoleniami

W swojej karierze B.B. King nawiązał współpracę z wieloma artystami, zarówno z pokolenia legend, jak i z młodszymi twórcami. W 1988 roku zdołał dotrzeć do młodszej publiczności dzięki hitowi „When Love Comes to Town”, nagranemu z irlandzką grupą U2. Kolejnym ważnym projektem była płyta „Riding With the King” z 2000 roku, nagrana z Erikiem Claptonem, która zdobyła nagrodę Grammy. Jego zdolność do współpracy z różnymi artystami świadczy o jego wszechstronności i otwartości.

Historia gitary „Lucille”

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów wizerunku B.B. Kinga była jego gitara, którą nazwał „Lucille”. Nazwa ta wywodzi się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce w Twist w Arkansas. Podczas koncertu wybuchł pożar, spowodowany bójką dwóch mężczyzn o kobietę o imieniu Lucille. W płomieniach King, ryzykując życie, powrócił do płonącego budynku, aby ratować swój ukochany instrument. Od tego momentu każda jego gitara nosiła imię „Lucille”.

Relacja B.B. Kinga z jego gitarą była niezwykle głęboka. Traktował ją niemal jak żywą istotę. Mawiał, że kiedy przestaje śpiewać ustami, jego gitara zaczyna „śpiewać” poprzez granie na Lucille. Tworzyło to unikalny dialog między jego głosem a instrumentem, który fascynował publiczność na całym świecie.

Osiągnięcia i nagrody B.B. Kinga

Wprowadzenie do Hall of Fame

B.B. King został uhonorowany miejscem w najważniejszych muzycznych instytucjach świata. W 1980 roku wprowadzono go do Blues Hall of Fame, w 1987 roku do Rock and Roll Hall of Fame, a w 2014 roku do National Rhythm & Blues Hall of Fame. Te wyróżnienia potwierdzają jego niekwestionowany status w historii muzyki amerykańskiej.

Prestiżowe wyróżnienia międzynarodowe i rankingi

Jego dorobek doceniono również na arenie międzynarodowej. W 2004 roku otrzymał szwedzką nagrodę Polar Music Prize, która jest często porównywana do muzycznego Nobla. Magazyn Rolling Stone, w swoim prestiżowym rankingu 100 największych gitarzystów wszech czasów, sklasyfikował go na imponującym 6. miejscu. Te nagrody i wyróżnienia podkreślają globalne znaczenie jego twórczości.

Sukcesy na listach przebojów

Jednym z największych hitów B.B. Kinga była jego wersja utworu „The Thrill Is Gone” z 1970 roku. Piosenka ta odniosła ogromny sukces, stając się hitem zarówno na listach przebojów gatunku Pop, jak i R&B. Za ten utwór artysta zdobył nagrodę Grammy, co stanowiło potwierdzenie jego muzycznego geniuszu i zdolności do tworzenia ponadczasowych przebojów.

Działalność filantropijna i publiczna B.B. Kinga

Muzeum i edukacja

W 2008 roku w rodzinnym Indianola otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Instytucja ta ma na celu nie tylko upamiętnienie wybitnego artysty, ale również interpretację i promowanie bogatej kultury delty Mississippi. Muzeum stanowi ważne centrum edukacyjne i kulturalne, przybliżające dziedzictwo bluesa i regionu.

Występy dla ważnych osobistości

B.B. King miał zaszczyt występować dla najwyższych hierarchów i przy ważnych okazjach. W grudniu 1997 roku artysta wystąpił podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie. Podczas tego wyjątkowego wydarzenia przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” w prezencie papieżowi Janowi Pawłowi II, co było niezwykłym gestem uznania. Kolejnym doniosłym momentem był koncert „Red, White and Blues” w Białym Domu 21 lutego 2012 roku. Podczas tego wydarzenia doszło do historycznego momentu, gdy prezydent Barack Obama dołączył do Kinga, wspólnie wykonując fragment utworu „Sweet Home Chicago”.

Inne role i projekty B.B. Kinga

Kariera filmowa

B.B. King poza działalnością muzyczną miał również okazję sprawdzić się w świecie filmu. Wystąpił w popularnym filmie „Blues Brothers 2000” z 1998 roku. Wcielił się tam w rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys, grając u boku innych legend muzyki, takich jak Bo Diddley czy Eric Clapton. Był to dowód jego wszechstronności artystycznej.

Projekty dla dzieci

Artysta wykazał się również dystansem do siebie i poczuciem humoru, nagrywając piosenkę „One Shoe Blues” na album dla dzieci „Blue Moo” autorstwa Sandry Boynton w 2007 roku. Ten nietypowy projekt pokazał jego wszechstronność i chęć dzielenia się muzyką z najmłodszymi odbiorcami, niezależnie od gatunku.

Kluczowe momenty kariery B.B. Kinga

Kariera B.B. Kinga to historia nieustannego rozwoju i adaptacji. Od skromnych początków na plantacjach bawełny po światowe sceny, jego droga była naznaczona determinacją i pasją do muzyki bluesowej.

• 1946: Przeprowadzka do Memphis i dziesięciomiesięczny pobyt u kuzyna, Bukka White’a, przygotowujący do profesjonalnej kariery.
• Lata 50.: Przełom radiowy i inspiracja T-Bone Walkerem, zakup pierwszej gitary, rozwój unikalnego stylu gry.
• 1952: Sucses utworu „3 O’Clock Blues” i gwałtowny wzrost zarobków.
• 1956: Założenie własnej wytwórni płytowej Blues Boys Kingdom; rekordowy rok pod względem liczby koncertów (342).
• 1970: Wydanie hitu „The Thrill Is Gone”, który zdobył nagrodę Grammy.
• 1988: Hity z grupą U2, dotarcie do młodszej publiczności.
• 2000: Album „Riding With the King” z Erikiem Claptonem, uhonorowany nagrodą Grammy.
• 2008: Otwarcie B.B. King Museum and Delta Interpretive Center.
• 2014: Ostatni publiczny występ.

Sprzęt i historia „Lucille”

Legenda imienia gitary

Nazwa „Lucille” dla gitary B.B. Kinga narodziła się z dramatycznego wydarzenia. Podczas koncertu w Twist w Arkansas wybuchł pożar wywołany bójką dwóch mężczyzn o kobietę o imieniu Lucille. W obliczu niebezpieczeństwa, King odważnie wrócił do płonącego budynku, aby ratować swój instrument. Ten akt determinacji sprawił, że każda jego kolejna gitara nosiła imię „Lucille”.

Relacja z instrumentem

B.B. King utrzymywał niezwykle bliską relację ze swoimi gitarami, traktując je niemal jak żywe istoty. Często mawiał, że gdy przestaje śpiewać ustami, jego gitara „śpiewa” za niego. Ta unikalna więź między muzykiem a instrumentem tworzyła niepowtarzalny dialog, który stanowił esencję jego bluesowego brzmienia.

Zdrowie B.B. Kinga

Ostatnie problemy zdrowotne

W październiku 2014 roku, po koncercie w House of Blues w Chicago, u B.B. Kinga zdiagnozowano odwodnienie i wycieńczenie organizmu. Ten występ okazał się być jego ostatnim publicznym pojawieniem się na scenie. Mimo problemów zdrowotnych, artysta do końca życia pozostał wierny swojej pasji do muzyki.

Ciekawostki z życia B.B. Kinga

Wzrost zarobków po sukcesie

Po sukcesie utworu „3 O’Clock Blues” w 1952 roku, tygodniowe zarobki Kinga gwałtownie wzrosły – z około 85 dolarów do imponującej kwoty 2500 dolarów. Ten znaczący wzrost finansowy świadczył o rosnącej popularności i docenieniu jego talentu na rynku muzycznym.

Własna wytwórnia płytowa

W 1956 roku B.B. King podjął strategiczną decyzję o założeniu własnej wytwórni płytowej, którą nazwał Blues Boys Kingdom. Wytwórnia ta miała swoją siedzibę przy Beale Street w Memphis, co podkreślało jej korzenie i związek z sercem bluesowej sceny. Działanie własnej wytwórni pozwoliło mu na większą kontrolę nad swoją twórczością.

Podsumowanie

B.B. King, „Król Bluesa”, pozostawił po sobie niezatarty ślad w historii muzyki. Jego innowacyjny styl gry na gitarze, charyzmatyczne występy i nieprzeciętna etyka pracy uczyniły go ikoną bluesa, której wpływ jest odczuwalny do dziś. Od skromnych początków na południu Stanów Zjednoczonych, przez zdobycie światowej sławy, aż po ustanowienie B.B. King Museum, jego życie było świadectwem siły pasji i niezłomności w dążeniu do artystycznej doskonałości. Jego dziedzictwo muzyczne, pielęgnowane przez kolejne pokolenia, na zawsze zapewniło mu miejsce w panteonie największych artystów wszech czasów.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King